بازخوانی جریان فتنه در سال 88 با هدف «الگوسازی برای اعتراضات سیاسی – اجتماعی»

بررسی تحولات حاکم بر فتنه 88 این روزها و همزمان با سالروز آن وقایع به نحو چشمگیرتری از سوی رسانه های اصلاح طلب و معاندین نظام دنبال شده است.
کد خبر: ۵۷۵۰
تاریخ انتشار: ۲۶ خرداد ۱۳۹۹ - ۱۳:۵۲

به گزارش دیدار مدیا؛ با توجه به فرارسیدن سالروز انتخابات 88 و حوادث پس از آن، به نظر می رسد فعالان سیاسی جریان فتنه و اصلاح طلبان رادیکال با پشتیبانی رسانه‌ای جریان ضدانقلاب، موضوع جریان فتنه و حوادث بعد از انتخابات 88 را امسال نسبت به سالهای قبل به صورت ویژه دنبال و آن را برجسته می کنند.

 

ایران اینترنشنال در همین زمینه و در گزارشی تحلیلی با عنوان "از جنبش سبز چه مانده است؟"، می نویسد: «یازده سال از ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ گذشت، روزی که با تولد «جنبش سبز» گره خورده است. میلیون‌ها معترض در ایران و به‌ویژه تهران، با وجود مهر تایید رهبر جمهوری اسلامی بر نتیجه رسمی انتخابات ریاست جمهوری، روانه خیابان‌ها شدند: «نه» بی‌سابقه و برجسته‌ای به نظر ولایت مطلقه فقیه.

 

در ظاهر، از جنبش سبز، نشان چندانی نمانده است، جز رهبرانی محصور و همدلانی که در شبکه‌های اجتماعی آنلاین، به مناسبت‌هایی از رخدادهای تلخ یک دهه پیش و جان‌باختگان یاد می‌کنند.

 

اما آیا این، تمامی تصویر میراث یکی از برجسته‌ترین جنبش‌های اعتراضی در تاریخ تحول‌های سیاسی ایران معاصر است؟ با اطمینان، می‌توان به این پرسش، پاسخ منفی داد.

 

شاید مهم‌ترین ویژگی جنبش سبز آن بود که سیاست میدانی و اعتراض خیابانی را با سیاست‌ورزی انتخابات‌محور پیوند زد.

 

معترضان تنها به شرکت در انتخابات اکتفا نکردند، و برخلاف دیگر برش‌های سیاسی، نارضایتی خود را از دست‌برد در انتخابات، و فراتر، بی‌اعتنایی هسته سخت قدرت به حقوق اساسی خود، علنی ابراز کردند.»

 

در ادامه این گزارش آمده است: « جنبش سبز پای اعتراض شهروندان را به خیابان گشود، یا به لایه‌های اجتماعی مختلف، این امکان را یادآور شد. واکنش معنادار میرحسین موسوی به سرکوب خونین اعتراض‌های آبان، آن‌هم پس از سکوت درازمدت و چندساله در حصر، نه فقط ترسیم‌گر پیوند جنبش‌های اعتراضی با وجود فاصله یک‌دهه‌ای بود، بلکه از یک گام بزرگ به پیش، برای رهبران جنبش سبز نشانه‌ها داشت.

 

مشکلات در این مرز و بوم تحت سلطه‌ استبداد بسیار است؛ اما مشکل بنیادین، سلطه‌ غاصبانه‌ علی خامنه‌ای و نیز حاکمیت نظام جمهوری اسلامی بر این کشور است، و راه نجات، رفراندوم تغییر نظام جمهوری اسلامی و مستقر شدن نظام جمهوری سکولار.»

 

امتداد نیز در همین زمینه یادداشتی را به قلم حسین نورانی نژاد منتشر نموده است. اهم دیدگاه های وی در این گفتگو از این قرار است:


• جنبش سبز آمد تا بر لجام‌گسیختگی، بی‌قانونی و حدناشناسی، حد بزند


• می‌توان با اصل و اساس نظام جمهوری اسلامی سر ناسازگاری داشت و هوای برانداختنش کرد، اما در این راه تن به هر کاری و هم‌پیالگی با هر موتلفی نداد. نمی‌توان سبزاندیش بود، طالب گذاری بنیادین تا حد برانداختن تمام نظام سیاسی شد اما فقط به «گذار از» اندیشید و «گذار به» را وانهاد  پاسخ نداد که چگونه گذاری؟ آیا با تحریم و جنگ و خشونت به ازای نابودی زندگی میلیون‌ها نفر؟


• جنبش سبز، اعتراض به تحقیر، چندپاره کردن جامعه، اعتمادسوزی و در یک کلام، زورگویی بود. اما در مقابل، راه چاره را نه در کینه و نفرت، حتی کینه نسبت به جفاکاران که رجوع به وجدان و اخلاق در هر موضع و رفتار عمومی و سیاسی دانست.


• بدیهی است با چنین نقطه عزیمتی به سیاست، خودبخود برخی روش‌ها و سیاست‌ها قابل پذیرش نخواهند بود. در این نگاه به سیاست، هر انسان، صاحب کرامت است و آمار نیست تا به سرنوشت جان و مال و معیشت و امنیت و آزادی و منزلت او بی‌تفاوت بود. در این نگاه، عدلیه مستقل غیر قابل اجتناب است. کسی از دیگری ایرانی‌تر و شهروندتر نیست و ایران برای همه ایرانیان است.


• اگر در این چارچوب، کسی فکر کرد که تحقق این اهداف با اقتصاد آزاد بهتر محقق می‌شود و دیگری به اقتصاد دولتی رسید، یا یکی سیاست‌های فرهنگی را نوعی خاص و دیگری متفاوت پسندید یا هر اختلاف نظری دیگر، تا جایی که متعرض حقوق بنیادین حتی یک نفر نشود، یک مرجع آن را تعیین می کند و آن رای مردم است.


• چارچوب سیاست سبز را اخلاق و عدل تعیین می‌کند تا بر اساس آن، و نه فقط قوه قاهره دولت، مفهوم عمیق‌تری از ملت متجلی شود.


• راه سبز، تصلب بر یک راه نیست. یک جناح نیست. حتا یک نظام سیاسی خاص نیست. مکتبی است برای هر نوع از سیاست و نظام سیاسی عادلانه‌ای که در آن انسان محور است. در این مکتب، سیاست به زبان عامه، بی پدر و مادر نیست و جای مردان و زنان آن، درخت نمی‌کارند. در این مکتب، سیاست، در امتداد اخلاق و راهی به هوای تازه است.


وبسایت ضد انقلاب زیتون نیز یادداشتی را با عنوان " جنبشِ ۲۵ خرداد به زبان ساده" به قلم طاها پارسا از فعالین نزدیک به جریان فتنه منتشر کرده است. در این یادداشت می خوانیم: «یازده سال پیش، در چنین روزی، میلیون‌ها نفر از مردم ایران، غالبا در شهر تهران به خیابان آمدند. خواسته‌ی آنان بازپس‌گیری رأی‌شان بود. اما هیچ نهاد و قانونی این خواسته را نمایندگی نمی‌کرد و هاضمه‌ی فهم و نهادینه کردن آن‌را نداشت. اعتراض‌ها جنبشی را شکل داد و خیابان، پناه‌گاه مردم و اعتراض‌های بی‌سرپناه شد.


حکومت، خواسته‌ی مردم را می‌دانست، اما جنبش را درنیافت و در برابر آن مقاومت کرد. این طبیعی بود... نظام جمهوری اسلامی، بخوانید آیت‌الله خامنه‌ای، نام جنبش را «فتنه» گذاشت تا آن را منحرف کند و شکست دهد. گروه‌های مختلف اپوزیسیون و حتی بخشی از فعالان مدنی و سیاسی، هم به یاریش آمدند و خواسته‌ی اصیل و واقعیِ جنبش را منحرف کردند.. حکومت از حاشیه‌نشینیِ خواسته‌ی اصلی، از انحرافِ جنبش، جشن گرفت.»


پارسا در ادامه مدعی شده است: «جنبش ۲۵ خرداد ۸۸، به خواسته‌ی اصلی خود نرسید اما آثار جانبی آن بر عرصه‌ی سیاست در ایران غیر قابل انکار است. این جنبشِ مسالمت‌آمیز و مدرن، تاریخِ حکمرانی و سیاست و هویت و حتی زندگی شخصی و آینده‌ی بسیاری از سیاست‌مداران، فعالان سیاسی، روشنفکران و روزنامه‌نگاران را به قبل از و بعد از خود تقسیم کرد.


میرحسین موسوی و مهدی کروبی، راه اصلاحِ عملیِ جمهوری اسلامی را یافته بودند، اما از هر سو تنها ماندند و به تنهایی به حصر رفتند.»


شایان ذکر است که یکی از محورهای مورد تاکید جریان ضدانقلاب بازنشر و بازخوانی حوادث بعد از انتخابات 88، تاکید بر «نافرمانی و اعتراضات خیابانی» بعد از انتخابات است که تلاش می شود آن را به عنوان الگویی برای اعتراضات در آینده معرفی کنند. در این سناریو با توجه به در پیش بودن انتخابات 1400 ، تلاش می شود با برجسته سازی مشکلات اقتصادی و معیشتی جامعه و سیاه نمایی از آینده کشور، امکان تکرار اعتراضات مشابه اتفاقات 88 را طرح و افکار عمومی را برای اقدامات مشابه آماده کنند. در این میان اصلاح طلبان رادیکال و فعالان جریان فتنه نیز با تصویرسازی از حوادث 88 به عنوان «سیاست میدانی» و اعتراض خیابانی، سعی در ایجاد ارتباط بین انتخابات و اعتراض خیابانی هستند. موج سواری های روزهای گذشته فعالان منتسب به جریان فتنه در شبکه های با محوریت سران فتنه را نیز می توان در چارچوب حفظ خط رسانه‌ای این جریان دانست که تلاش می شود با ترمیم پایگاه اجتماعی جریان اصلاحات، مانع از تکرار شکست در انتخابات 1400 شوند.

ارسال نظرات
پرونده ویژه
عناوین برگزیده
آخرین اخبار